Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Είχε ατμόσφαιρα και νερό η Σελήνη; Η NASA απαντά «ναι»!



Αλλάζει ο τρόπος που σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε το Φεγγάρι, δηλώνει μία από τις επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας - Πιο πυκνή ατμόσφαιρα από τον Άρη και ισχυρότατες καταιγίδες τα χαρακτηριστικά τουΣε μία σπουδαία όσο και συγκλονιστική διαπίστωση, η οποία ενδεχομένως να ανατρέψει όλα όσα γνωρίζαμε για την εμφάνιση και εξέλιξη ακόμη και της ζωής στη Γη, προέβησαν οι επιστήμονες της NASA, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η Σελήνη να είχε ατμόσφαιρα και να κυλούσε νερό στην επιφάνειά της.


«Κοιτώντας το φεγγάρι τη νύχτα, διακρίνουμε μία έρημο από πέτρα και σκόνη. Έναν νεκρό κόσμο, που φαίνεται να ήταν έτσι ακόμη και πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Όμως, όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και στην περίπτωση της Σελήνης, υπάρχουν πολλά περισσότερα πίσω από εκείνα που μπορεί να διακρίνει το μάτι», δήλωσε ένας εκ των επικεφαλής της έρευνας που πραγματοποίησε η Διαστημική Υπηρεσία, στο πλαίσιο της εξερεύνησης του Διαστήματος.


Οι ερευνητές που ασχολήθηκαν με τη μελέτη του φυσικού δορυφόρου της Γης, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πριν από δισ. χρόνια, η Σελήνη ενδεχομένως να καλυπτόταν από ένα είδος ατμόσφαιρας και να έτρεχε νερό στην επιφάνειά της.


Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις, η ατμόσφαιρα της αρχαίας Σελήνης ήταν πιο πυκνή από τη σημερινή ατμόσφαιρα του Άρη και προκαλούσε ισχυρότατες καταιγίδες, γεμίζοντας με το υδάτινο στοιχείο τις αυλακώσεις της επιφάνειάς της.

«Είναι πιθανό να ανατρέψει εξ ολοκλήρου τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε το φεγγάρι. Πλέον, εξελίσσεται σε ένα πολύ πιο δυναμικό διαστημικό αντικείμενο για εξερεύνηση, που ενδεχομένως να κρύβει πολλές εκπλήξεις», δήλωσε η ηφαιστειολόγος ειδική στο Διάστημα Ντέμπρα Νιντχαμ, από το πανεπιστήμιο του Νάντσβιλ της Αλαμπάμα, που συμμετέχει στην ερευνητική ομάδα της NASA.

Τα αποτελέσματα της μεγάλης αυτής έρευνας θα παρουσιαστούν στις 22 Οκτωβρίου στο Σιάτλ και στις 22 Νοεμβρίου θα δοθεί online εξ ολοκλήρου η έκθεση, με όλες τις επιστημονικές διαπιστώσεις και τις μελέτες της ομάδας.

Πηγή: http://www.protothema.gr

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ο Νικόλαος Βότσης και ο Τορπιλισμός του τουρκικού θωρηκτού «Φετίχ Μπουλέντ»


Ο τορπιλισμός του «Φετχί Μπουλέντ» που οι Έλληνες αποκαλούσαν «Φετίχ Μπουλέντ» ήταν η πρώτη μεγάλη ναυτική επιτυχία των Βαλκανικών Πολέμων και γιορτάστηκε με πανηγυρισμούς σε όλη την Ελλάδα. Επρόκειτο για μια επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε με την έναρξη του Α’ Βαλκανικών Πολέμων με την οποία ο υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης πέτυχε το ακατόρθωτο.

Ο υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης είχε εντολή να επιτηρεί την παραλιακή ζώνη της Κατερίνης με το τορπιλλοβόλλο «Τ- 11», προκειμένου να μην επιχειρηθεί εκφόρτωση πολεμικών εφοδίων από τουρκικά πλοία στα μαχόμενα Οθωμανικά στρατεύματά τους στη Μακεδονία.

Τότε με τις πρώτες ναυτικές συμπλοκές στις 18 Οκτωβρίου του 1912, κυβερνώντας το Τορπιλοβόλο 11 εισήλθε στο οχυρωμένο λιμάνι της Θεσσαλονίκης χωρίς να γίνει αντιληπτός, όπου και εκτόξευσε τρεις τορπίλες κατά της τουρκικoύ θωρηκτού "Φετίχ Μπουλέντ" 3.000 τόνων, με αποτέλεσμα οι δύο τορπίλες να ευστοχήσουν το τουρκικό πολεμικό πλοίο, να βυθιστεί και ο Ν. Βότσης να αποχωρήσει χωρίς καμία απώλεια.

Η πρωτοβουλία αυτή που ανέλαβε ο Ν. Βότσης πέτυχε χάρη στην ψύχραιμη εκτίμηση και τη γενναιότητα του καθώς δεν κινδύνευε μόνο να αναγνωρισθεί από τον εχθρό αλλά και από το ναρκοπέδιο το οποίο προσπέρασε. Την επομένη της επιτυχίας αυτής του Ν. Βότση, στις 19 Οκτωβρίου εκδίδεται από το Υπουργείο Ναυτικών το ακόλουθο τηλεγράφημα προς όλες τις ναυτικές μονάδες:

"Τορπιλοβόλο 11" υπό Κυβερνήτην Υποπλοίαρχον Ν. Βότσην εισελθόν εσπέρας χθες εις λιμένα Θεσσαλονίκης

ετορπίλισεν επιτυχώς τουρκικόν πολεμικόν "ΦΕΤΙΧ ΜΠΟΥΛΕΝ" αφήσαν βυθισμένο. Κατέπλευσεν Αικατερίνη αβλαβές.

Συγχαίρω από καρδίας Ελληνικόν Στόλον, πεποιθώς ότι η δράση του, μέχρι τέλους νικηφόρου αγώνος

είναι ανταξία ενδόξων παραδόσεων Ελλήνων ναυμάχων" Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΑΥΤΙΚΩΝ


Ο 35χρονος υδραίος αξιωματικός, Νικόλαος Βούτσης, γόνος ναυμάχων του '21, έβαλε ως στόχο ένα παλαιό θωρηκτό του οθωμανικού στόλου, το «Φετίχ Μπουλέντ», που ναυλοχούσε στο λιμάνι της τουρκοκρατούμενης τότε Θεσσαλονίκης, όταν έμαθε ότι από το πλοίο είχαν αφαιρεθεί τα μεγάλα κανόνια του, τα οποία είχαν τοποθετηθεί στην ξηρά για την καλύτερη υπεράσπιση της περιοχής. Έτσι, ζήτησε από το επιτελείο να δράσει και έλαβε θετική απάντηση.

Η επιχείρηση ορίστηκε για το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου. Με τη βοήθεια δύο ελλήνων ψαράδων από την Κατερίνη, που γνώριζαν πολύ καλά τα κατατόπια του Θερμαϊκού, το ελληνικό τορπιλλοβόλο εισέδυσε με πάσα μυστικότητα και περισσή ικανότητα στο ναρκοθετημένο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και χωρίς να γίνει αντιληπτό έβαλε από απόσταση 150 μέτρων με δύο τορπίλες κατά του τουρκικού θωρηκτού στις 23:35, σύμφωνα με την αναφορά του κυβερνήτη.


Οι βολές ήταν επιτυχημένες και το «Φετίχ Μπουλέντ» έγειρε προς τα δεξιά και άρχισε να βυθίζεται, παρασύροντας στον υγρό τάφο του τον ιμάμη του πλοίου και έξι ναύτες. Μία τρίτη τορπίλη, που εκτοξεύτηκε από το «Τ-11», προσέκρουσε στον κυματοθραύστη. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ο Βότσης ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός, καθώς στο λιμάνι ήταν αραγμένα δύο ακόμη πλοία, ένα αγγλικό και ένα ρωσικό, και θα μπορούσε να προκληθεί διπλωματικό επεισόδιο αν τους συνέβαινε το παραμικρό.

Αμέσως σήμανε συναγερμός στο τουρκικό στρατόπεδο. Ο εκκωφαντικός κρότος, που δόνησε την πόλη, αρχικά έδωσε την εντύπωση ότι προερχόταν από έκρηξη σε πυριτιδοποθήκη, αλλά το αρχικό ξάφνιασμα διαδέχθηκε η κατάπληξη, όταν οι Οθωμανοί αξιωματικοί πληροφορήθηκαν την ανατίναξη του πλοίου. Αμέσως, ο τεράστιος προβολέας από το Καραμπουρνάκι άρχισε να χτενίζει το λιμάνι για την επισήμανση του εισβολέα, αλλά το ελληνικό τορπιλλοβόλο διέφυγε, όπως ήλθε, απαρατήρητο, και στις 4 το πρωί της 19ης Οκτωβρίου 1912 επέστρεψε στη βάση του, στα παράλια της Κατερίνης. Την ίδια μέρα, ο Νικόλαος Βότσης απέστειλε την αναφορά του προς το επιτελείο και δέχθηκε τα συγχαρητήρια του υπουργού Ναυτικών, Νικολάου Στράτου.

Το γεγονός του τορπιλλισμού και της βύθισης του «Φετίχ Μπουλέντ» προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό στο λαό και το μαχόμενο στρατό. Ήταν η πρώτη μεγάλη ναυτική επιτυχία των Βαλκανικών Πολέμων και γιορτάστηκε με πανηγυρισμούς σε όλη την Ελλάδα.


Αναφορά στο κατόρθωμα του Βότση περιλαμβάνεται στον ύμνο του Πολεμικού Ναυτικού «Ο Ναύτης του Αιγαίου», που συνέθεσε το 1912 ο Κωνσταντίνος Λυκόρτας.



Με πληροφορίες από sansimera.gr, wikipedia


Πηγή: http://www.onalert.gr

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Περίληψη εισήγησης του Θεοφάνη Θ. Γκατζή για το Δεύτερο Πανελλήνιο Συνέδριο Marketing και Βranding Τόπου με θέμα: Ποια θα είναι τα οφέλη από την ανάδειξη της Ελευσίνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021 και ο απολογισμός του θεσμού Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2006


Γράφει ο ΘΕΟΦΑΝΗΣ Θ. ΓΚΑΤΖΗΣ
Οικονομολόγος-Διεθνολόγος, Aρθρογράφος
ΜSc Σχεδιασμός και Ανάπτυξη Τουρισμού και Πολιτισμού, των τμημάτων Οικονομικών Επιστημών και Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Εmail:theofanis28@ gmail.com

Το τριήμερο 31 Μαρτίου- 2 Απριλίου, του παρόντος έτους,  πραγματοποιήθηκε το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο  Μarketing και Βranding τόπου στο πολιτιστικό κέντρο  Μύλος του Παππά στη Λάρισα στο οποίο συνδιοργανωτές ήταν ο Δήμος Λάρισας και το Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Στο εν λόγω συνέδριο παρουσιάστηκαν εισηγήσεις, μεταξύ άλλων, από Καθηγητές Πανεπιστημίων, διδάκτορες, υποψήφιους διδάκτορες, κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων ειδίκευσης, μεταπτυχιακούς φοιτητές και εκπροσώπους τοπικών αυτοδιοικήσεων (π.χ. δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι) που σχετίζονταν με το marketing και branding τόπου. Εγώ συμμετείχα με το θέμα:  Ποια είναι τα οφέλη από την ανάδειξη της Ελευσίνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021 και απολογισμός του θεσμού Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006
Πριν προβώ στην περίληψη της εισήγησης καλό θα ήταν να αναφερθεί τι είναι το marketing και branding τόπου. Το marketing τόπου ή αστικό μάρκετινγκ είναι μια στρατηγικά σχεδιασμένη διαδικασία, που παράλληλα αποτελεί και εργαλείο αστικής διακυβέρνησης, μέσω της οποίας επιτυγχάνονται οι στόχοι ανάπτυξης, αναγνωρισιμότητας και ανταγωνιστικότητας που θέτουν οι ιθύνοντες των πόλεων. Ακόμη, αυτό συμβάλλει στο να  ικανοποιηθούν οι προσδοκίες, οι απαιτήσεις και οι  ανάγκες των υποκειμένων του εσωτερικού (κάτοικοι) και εξωτερικού περιβάλλοντος (νέοι κάτοικοι, επενδυτές και τουρίστες) των αστικών κέντρων.
Το branding τόπου στοχεύει στη δημιουργία ταυτότητας για χωρικές ενότητες (π,χ. Περιφέρειες, Περιφερειακές Ενότητες, πόλεις) συμβάλλοντας στην ενίσχυση της  φήμης ή τη βελτίωση της εικόνας μιας περιοχής.
Ακολουθεί το κείμενο της περίληψης:
Στη σύγχρονη εποχή κύριο μέλημα των δημοτικών αρχών είναι η ικανοποίηση των αναγκών, απαιτήσεων και προσδοκιών των υποκειμένων του εσωτερικού (κάτοικοι, επιχειρηματίες) και εξωτερικού περιβάλλοντός (επενδυτές, τουρίστες, νέοι κάτοικοι) των πόλεων προκειμένου αυτές να καταστούν ανταγωνιστικές και αναγνωρίσιμες επιτυγχάνοντας τη βιώσιμη ανάπτυξή τους. Οι παραπάνω στόχοι επιτυγχάνονται με  εργαλεία αστικής διακυβέρνησης και σχεδιασμού πόλεων, όπως είναι το μάρκετινγκ τόπου (place marketing) ή αστικό μάρκετινγκ (urban marketing),  η αστική αναγέννηση, η ενίσχυση της δημιουργικής οικονομίας (πολιτιστικές και δημιουργικές βιομηχανίες) και η διοργάνωση μεγάλων γεγονότων, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης που αποτελεί αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας.
 Ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Πρωτεύουσας συμβάλλει στη βιώσιμη ανάπτυξη των πόλεων και  στη βελτίωση των υπαρχουσών υποδομών (π.χ. ανάπλαση πλατειών) αυτών, καθώς και στην επίτευξη της πολιτιστικής  αστικής αναγέννησης των αστικών κέντρων. Επιπλέον, παρέχει το έναυσμα για την ενίσχυση της δημιουργικής οικονομίας των περιοχών. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το μεγάλο πολιτιστικό γεγονός (mega cultural event) της  Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης συνδράμει στη βελτίωση της εικόνας και της φήμης ενός τόπου λειτουργώντας υποστηρικτικά στη στρατηγικά σχεδιασμένη  διαδικασία  του city branding μιας πόλης,  ενώ παρέχει  τη δυνατότητα  προβολής των ελκτικών του στοιχείων και δημιουργεί αισθήματα περηφάνειας στους κατοίκους του.
Εν κατακλείδι, η διοργάνωση αυτή τελεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής ένωσης, μέσω του προγράμματος «Δημιουργική Ευρώπη», αποτελώντας σημαντικό τμήμα της πολιτιστικής της πολιτικής και συμβάλλοντας στην πολιτιστική διπλωματία των πόλεων που την αναλαμβάνουν.





Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΠΑΓΧΟΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ Ο ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΩΤΤΑΣ - ΒΙΝΤΕΟ!!






27 Σεπτεμβρίου 1905:

"Στην πλατεία ""Ατ Παζάρ"" του Μοναστηρίου, απαγχονίζεται από τους Τούρκους, μετά από καταδίκη σε θάνατο, ο γενναίος οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα Καπετάν Κώττας, από...






τη Ρούλια (Κώπα) Κορεστίων.

Ο ηρωικός Κώττας, αν και ήταν σλαβόφωνος, είχε αδάμαστη ελληνική ψυχή και συνείδηση και η προσφορά του στον αγώνα του μακεδονικού ελληνισμού ήταν μεγάλη."
Πηγή: http://lefteria.blogspot.gr/2017/09/blog-post_3489.html

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη κοντά στον Ορχομενό Βοιωτίας!!


Αποκαλύφθηκε μεγάλος μυκηναϊκός λαξευτός τάφος

Ένας από τους μεγαλύτερους μυκηναϊκούς λαξευτούς τάφους που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ήρθε στο φως στο Προσήλιο του Δήμου Λεβαδέων, κοντά στον Ορχομενό, κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πενταετούς προγράμματος συνεργασίας ανάμεσα στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού/Εφορεία Αρχαιοτήτων Βοιωτίας και τη Βρετανική Σχολή Αθηνών/Πανεπιστήμιο του Cambridge. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τον ένατο σε μέγεθος θαλαμοειδή τάφο, από τους περίπου 4.000 που έχουν ανασκαφεί τα τελευταία 150 χρόνια.
Η κατασκευή είναι μνημειώδης και μαρτυρεί την ιδιαίτερη φροντίδα που καταβλήθηκε για τη δημιουργία της. Στον νεκρικό θάλαμο οδηγεί λαξευτός δρόμος, μήκους 20 μ., ο οποίος απολήγει σε εντυπωσιακή αίθουσα επιφάνειας 42 τ.μ. Τις τέσσερις πλευρές της αίθουσας περιτρέχει λαξευτό θρανίο (πεζούλι) καλυμμένο με πηλοκονίαμα. Το αρχικό ύψος της οροφής, η οποία είχε σχήμα δίρριχτης στέγης, υπολογίζεται στα 3,5 μ. Ωστόσο, η αρχική στέγη άρχισε να καταρρέει ήδη από την αρχαιότητα, ίσως μάλιστα ακόμη και στη Μυκηναϊκή εποχή, δίνοντας στο εσωτερικό του θαλάμου σπηλαιώδη όψη, συνολικού ύψους 6,5 μ.
Η κατάρρευση της οροφής διατάραξε σε κάποιο βαθμό τη θέση του νεκρού και των αντικειμένων του, παράλληλα όμως κάλυψε και προστάτεψε το ταφικό στρώμα από μεταγενέστερες επεμβάσεις. Στο δάπεδο του θαλάμου βρέθηκε ένας άνδρας, 40-50 χρονών, τον οποίο συνόδευαν προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα. Εντοπίστηκαν πάνω από δέκα επικασσιτερωμένα αγγεία, ζεύγος στομίδων (τμήματα από χαλινάρια αλόγων), εξαρτήματα τόξου, βέλη, περόνες, κοσμήματα από διάφορα υλικά, κτένια, ένας σφραγιδόλιθος και ένα σφραγιστικό δαχτυλίδι.
Η κατασκευή του τάφου χρονολογείται περίπου στα μέσα του 14ου αι. π.Χ. και η αξία του έγκειται στο ότι απέδωσε ένα από τα καλύτερα μέχρι σήμερα τεκμηριωμένα ταφικά σύνολα της Ανακτορικής περιόδου στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι μεμονωμένες ταφές με σημαντικά ευρήματα σώζονται εξαιρετικά σπάνια σε μνημειακούς μυκηναϊκούς θαλαμωτούς τάφους, καθώς αυτοί χρησιμοποιούνται συνήθως για πολλαπλές ταφές και για πολλές γενιές, με αποτέλεσμα να διαταράσσονται ή να υφαρπάζονται τα κτερίσματά τους. Συνεπώς, το σημαντικό στην περίπτωση του τάφου του Προσηλίου είναι ότι όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν συσχετίζονται με τον μοναδικό νεκρό που ενταφιάστηκε εκεί.
Η ανεύρεση της συγκεκριμένης ταφής και των κτερισμάτων της θα δώσει την ευκαιρία στους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα τις ταφικές πρακτικές της περιοχής κατά τους μυκηναϊκούς χρόνους. Για παράδειγμα, η εναπόθεση πολλών κοσμημάτων σε ανδρική ταφή αμφισβητεί –όπως και στην περίπτωση του κατά έναν αιώνα παλαιότερου πολεμιστή από την Πύλο που βρέθηκε το 2015– τη μέχρι τώρα ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι τα κοσμήματα συνόδευαν κυρίως γυναίκες στην τελευταία τους κατοικία. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το γεγονός πως –με εξαίρεση δύο μικρούς ψευδόστομους αμφορείς– δεν βρέθηκε γραπτή μυκηναϊκή κεραμική στον τάφο, η οποία, κατά τα άλλα, είναι εξαιρετικά δημοφιλής τη συγκεκριμένη περίοδο.
Η ανασκαφική ομάδα εικάζει πως ο τάφος σχετίζεται με το ανακτορικό κέντρο του μυκηναϊκού Ορχομενού, ο οποίος απέχει περίπου 3,5 χλμ. και ήταν το σημαντικότερο κέντρο της βόρειας Βοιωτίας τον 14ο-13ο αι. π.Χ. Ορατά τεκμήρια της δύναμης του Ορχομενού αποτελούν ακόμη και σήμερα ο θολωτός τάφος «του Μινύου», ο οποίος είναι συγκρίσιμος σε μέγεθος με τον τάφο «του Ατρέως» στις Μυκήνες, αλλά και τα μνημειώδη αποστραγγιστικά έργα της Κωπαΐδας που κατασκευάστηκαν και λειτουργούσαν υπό την επίβλεψή του την εποχή της ακμής του. Συνεπώς, ο νεκρός του Προσηλίου φαίνεται ότι ανήκε στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της τοπικής μυκηναϊκής εξουσίας. Η σημαντική κοινωνική του θέση του εξασφάλισε μετά θάνατον μία εντυπωσιακή αιώνια κατοικία, την οποία όμως θαύμασαν μόνο κατά τη μεγαλόπρεπη ταφή του, πριν καλυφθεί για πάντα με χώμα, μαζί με τα τεκμήρια της εξουσίας του.
Το ανασκαφικό πρόγραμμα του Προσηλίου διεξήχθη κατόπιν άδειας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Τη διεύθυνση της ανασκαφής και του διεπιστημονικού πενταετούς προγράμματος στο Προσήλιο ασκούν η δρ Αλεξάνδρα Χαραμή, Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας, και ο δρ Γιάννης Γαλανάκης, Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Cambridge. Τους υπεύθυνους πλαισιώνουν –από την πλευρά της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας– η αρχαιολόγος Κ. Καλλιγά, ενώ η ομάδα της Βρετανικής Σχολής συμπληρώνεται από τον γεωαρχαιολόγο Π. Καρκάνα, διευθυντή του εργαστηρίου Wiener της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών, και την Ιω. Μουτάφη, υπεύθυνη της οστεοαρχαιολογικής μελέτης.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Πηγή: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (Δελτίο Τύπου).

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Λισβόρι Λέσβου: Πολυάριθμα και σημαντικά τα νέα ευρήματα!!








Νέα πολυάριθμα ευρήματα προστέθηκαν φέτος στον ήδη μεγάλο αριθμό των λίθινων εργαλείων, που έχουν εντοπιστεί στα Ροδαφνίδια στο Λισβόρι της Λέσβου, θέση η οποία ανήκει στην Κατώτερη Παλαιολιθική Εποχή (ξεκινά πριν από περίπου 200.000 χρόνια). Η συστηματική ανασκαφή του Πανεπιστημίου Κρήτης, που διεξάγεται τα τελευταία πέντε χρόνια υπό τη διεύθυνση της αναπληρώτριας καθηγήτριας αρχαιολογίας Νένας Γαλανίδου, βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο για φέτος, με τα νέα ευρήματα να δίνουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες για τα προγονικά μας είδη, που ανέπτυξαν μια ιδιαίτερη σχέση με την περιοχή αυτή του Αιγαίου.

«Τέτοια αρχαιολογική θέση δεν έχουμε πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Έχει αποδώσει δεκάδες σπάνια μεγάλα κοπτικά εργαλεία λαξευμένα σε λίθο, τη στιγμή που 80 χρόνια παλαιολιθικών ερευνών στον ελλαδικό χώρο μας είχαν δώσει λιγότερο από μια ντουζίνα χειροπελέκεων. Το απόθεμα των εργαλείων που ανήκουν στην αχελαία τεχνολογική παράδοση έχει δεκαπλασιαστεί και περιλαμβάνει τρίεδρα, κοπείς, τεράστιους πυρήνες και ξέστρα που απαιτούσαν ιδιαίτερη μυϊκή δύναμη για την κατασκευή και χρήση τους. Το μεγάλο αυτό δείγμα αρχαιολογικών ευρημάτων μάς επιτρέπει να μελετήσουμε τις τεχνολογικές κατακτήσεις των προγονικών ειδών του ανθρώπου που έζησαν στο Αιγαίο πριν από μισό εκατομμύριο χρόνια» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κα Γαλανίδου, η οποία προσθέτει:

«Η συστηματική ανασκαφή του Πανεπιστημίου Κρήτης συμπληρώνει το κενό αυτό στο αφήγημα για την καταγωγή και εξέλιξη του ανθρώπου και των πρώιμων μεταναστεύσεων στη βορειοανατολική Μεσόγειο. Ως τώρα εξέλιπε μια πρώιμη παλαιολιθική θέση από την Ελλάδα και τη Βαλκανική Χερσόνησο με παρόμοιο αποτύπωμα. Έχει πρωταρχικό σκοπό την εκπαίδευση των φοιτητών αρχαιολογίας στην έρευνα πεδίου και ταυτοχρόνως είναι ένα διεπιστημονικό πρόγραμμα, που φέρνει κοντά επιστήμονες από διαφορετικές ειδικότητες από όλο τον κόσμο και από πολλά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας» τονίζει.

Όμως, πώς εξηγείται η παρουσία τόσων λίθινων εργαλείων στο Λισβόρι της Λέσβου; «Οι ανθρωπίδες έρχονται στην περιοχή κατ’ επανάληψη και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους: Μπορούν να κατασκηνώνουν στις όχθες μιας μεγάλης λίμνης (ο Κόλπος της Καλλονής στις παγετώδεις εποχές, όταν δηλαδή υποχωρούσε η στάθμη των νερών, γινόταν λίμνη), να απαγκιάσουν στους βράχους που συνδέονται με την ηφαιστειακή ιστορία του νησιού, να φτιάξουν εργαλεία, να βρουν καταφύγιο στις θερμές πηγές που υπάρχουν σε απόσταση αναπνοής και δημιουργούν ένα ιδιαίτερο και φιλικό μικροπεριβάλλον σε συνθήκες ψύχους, να κυνηγήσουν θηράματα. Έρχονται και ξανάρχονται στις όχθες μικρών ποταμών που εκβάλλουν στην Καλλονή. Γι’ αυτό και τα κατάλοιπα που μας αφήνουν είναι πολλά» εξηγεί.

Και η χρονολόγηση των εργαλείων; «Τα τέχνεργα αυτά καθεαυτά δεν χρονολογούνται με απόλυτες μεθόδους γιατί είναι λίθινα. Χρονολογούνται όμως οι αποθέσεις μέσα στις οποίες τα βρίσκουμε και οι μέχρι τώρα εργαστηριακές αναλύσεις δείχνουν ότι η ηλικία τους κυμαίνεται από 165.000 ως 475.000 χρόνια», σημειώνει η κα Γαλανίδου. Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι το γεγονός ότι οι δημιουργοί τους επανέρχονται στις θερμοπηγές του Κόλπου της Καλλονής για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

«Το Λισβόρι ήταν ένα σημείο αναφοράς, ένα τοπόσημο εγγεγραμμένο στους διανοητικούς χάρτες των προγονικών αυτών κοινοτήτων. Φαίνεται πως ήταν πολύ πιο ευφυείς από ό,τι τους φανταζόμαστε μέχρι πρότινος, με γνωσιακές ικανότητες και κοινωνικές αναζητήσεις αρκετά προχωρημένες. Σχεδιάζουν και δημιουργούν εργαλεία συμμετρικά. Στη συμμετρία των χειροπελέκεων καταγράφεται ένα τεχνολογικό άλμα στην ιστορία του πολιτισμού, μια κατάκτηση που πιθανώς συνδέεται με τη μεταξύ τους επικοινωνία. Δεν τους αρκούσε μια κοφτερή ακμή για να τεμαχίσουν τα ζώα. Ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν έναν κώδικα επικοινωνίας στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο του αμυγδαλόσχημου χειροπέλεκυ» τονίζει.

Και οι δημιουργοί αυτών των εργαλείων; «Από τα γνωστά είδη οι ανθρωπίδες που είναι υποψήφιοι είναι οι Ηomo erectus, Ηomo antecessor και Ηomο heidelbergensis. Τώρα αν ήταν ένα μόνο είδος οι πρώτοι κάτοικοι της Λέσβου ή και περισσότερα δεν το γνωρίζουμε. Ενδεχομένως στο τέλος της περιόδου, μετά τα 200.000 χρόνια, να είχαμε και πληθυσμούς Νεάντερνταλ, αλλά αυτό ακόμα δεν είναι σαφές. Το σημαντικό πάντως είναι ότι ο μεγάλος αριθμός των αντικειμένων που βρέθηκαν εδώ, μας επιτρέπει να τοποθετήσουμε την Ελλάδα στον χάρτη της Κατώτερης Παλαιολιθικής Αρχαιολογίας στην Ευρώπη και στην Ασία» σημειώνει.

Όσο για το μέλλον, η καθηγήτρια, πάντα σε στενή συνεργασία με τον Δήμο Λέσβου, την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και τη Γ.Γ. Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, οραματίζεται τη δημιουργία ενός Κέντρου Έρευνας, Πληροφόρησης και Εκπαίδευσης στο παλιό ελαιοτριβείο της περιοχής. «Οραματιζόμαστε έναν κόμβο που θα χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (με έδρα την Κρήτη) για να μεταδώσει στο μεγάλο κοινό τη γνώση μας για το παλαιοπεριβάλλον και τον πολιτισμό της Λέσβου πριν από μισό εκατομμύριο χρόνια . Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού στο Αιγαίο ξεκινά εδώ. Σε περιόδους που το Αιγαίο ήταν στεριά, με μικρές λίμνες ενδιάμεσα, η Ευρώπη και η Ασία ενώνονταν με χερσαίες διαδρομές» τονίζει.

Αυτή τη στιγμή, το θέμα βρίσκεται στη φάση που λύνεται το ιδιοκτησιακό με τις προσπάθειες του δήμου Λέσβου. «Μετά, σταδιακά θα προχωρήσουμε με μελέτες για να ενταχθεί σε μια χρηματοδότηση, ώστε να αρχίσει η αναστηλωτική εργασία του κτιρίου και η προετοιμασία για το περιεχόμενο, τη λειτουργία και τη βιωσιμότητά του. Σε πείσμα των καιρών, βήμα-βήμα, οι πέντε εταίροι, το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, ο Δήμος Λέσβου, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και η Γ.Γ. Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, σαν μια γροθιά, οραματιζόμαστε και εργαζόμαστε όλοι μαζί σκληρά για τη δημιουργία αυτού του Κέντρου που θα αποτελέσει ένα πόλο αειφόρου ανάπτυξης στον Κόλπο της Καλλονής» καταλήγει.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ (Ελένη Μάρκου).

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Η ιστορία της ανθρωπότητας ξεκίνησε από το Καστέλι Χανίων: Απίστευτη ανακάλυψη ανατρέπει την ανθρώπινη ιστορία!!!!



Σημαντική επιστημονική ανακάλυψη στο Καστέλι Χανίων ανατρέπει τη θεωρία για την πορεία εξέλιξης του ανθρώπου

Την επικρατούσα θεωρία ως προς την πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους θέτουν υπό αμφισβήτηση τα αποτελέσματα μελέτης απολιθωμένων ευρημάτων από την περιοχή του Καστελίου Χανίων, τα οποία δημοσιεύθηκαν χθες σε περιοδικό του οίκου Elsevier.

Πρόκειται για ίχνη δίποδης βάδισης, που είχαν βρεθεί τυχαία το 2002 από τον Πολωνό Παλαιοντολόγο Gerard Gierlinski, στη διάρκεια των διακοπών του στο νησί μας, και άρχισαν να μελετούνται συστηματικά από τον μαθητή του Grzegorz Niedzwiedzki το 2010 οπότε και διαπιστώθηκε ότι μάλλον ανήκουν σε πρόγονο του ανθρώπου.

Η πολυεθνική ερευνητική ομάδα, που συστάθηκε στη συνέχεια από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα της Σουηδίας, μελέτησε τα ίχνη και πιστοποίησε ότι πρόκειται για δίποδη βάδιση κάποιου άγνωστου προγονικού είδους του ανθρώπου που δημιουργήθηκε πριν από 5,7 εκατομμύρια χρόνια, γεγονός που τα κατατάσσει ως τα παλιότερα που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.

Έτσι αμφισβητείται η θεωρία ότι το ανθρώπινο είδος εμφανίστηκε και εξελίχθηκε στην Αφρική πριν από 6 περίπου εκατομμύρια χρόνια και πολύ αργότερα εξαπλώθηκε στις άλλες ηπείρους.

Τα δεδομένα από το Καστέλι υποστηρίζονται και από τη σχετικά πρόσφατη τοποθέτηση ίδιας ηλικίας απολιθωμάτων του είδους του Graecopithecus, που βρέθηκαν στη βόρεια Ελλάδα και Βουλγαρία, στα προγονικά είδη του ανθρώπου και όχι των πιθήκων, όπως πιστεύαμε παλιά.

Από τη στιγμή που ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα το Αυστραλοπίθηκου στην Νότια και Ανατολική Αφρική, αναφέρει το sciencedaily, είχε θεωρηθεί πως η καταγωγή του ανθρώπου τοποθετείται στην Αφρική.

Πιο πρόσφατα απολιθώματα στην ίδια περιοχή ενδυνάμωσαν την θέση πως οι hominins, δηλαδή αυτοί που προηγήθηκαν του ανθρώπου, όχι μόνο κατάγονται από την Αφρική αλλά παρέμειναν απομονωμένοι εκεί για αρκετά εκατομμύρια χρόνια πριν διασκορπιστούν στην Ευρώπη και την Ασία.

Η ανακάλυψη όμως των απολιθωμάτων των 5,7 εκατομμυρίων ετών στην Κρήτη ανατρέπει αυτή την απλοποιημένη εικόνα που υπήρχε και υπαινίσσεται μια πιο περίπλοκη πραγματικότητα.

Τα απολιθώματα ανθρώπινης βάδισης έχουν ένα πολύ ευδιάκριτο σχήμα πολύ διαφορετικό από κάθε άλλου ζώου . Το αποτύπωμα του ποδιού του κοντινότερου συγγενή του ανθρώπου του, του μεγάλου πιθήκου, μοιάζει περισσότερο με παλάμη χεριού. Τα απολιθώματα βάδισης στον Τράχηλο, στην Δυτική Κρήτη, έχουν μια φόρμα που παραπέμπει αλάνθαστα σε άνθρωπο. Κυρίως αυτό φαίνεται στα δάκτυλα καθώς το μεγάλο του δάκτυλο είναι όμοιο με το δικό μας σε σχήμα, μέγεθος και θέση ενώ υπάρχουν και άλλες ομοιότητες στο πέλμα.

Έτσι δείχνουν ξεκάθαρα πως ανήκουν σε έναν από τους πρώτους hominin, κατά κάποιο τρόπο προγενέστερο εκείνου που βρέθηκε στο Laetoli της Τανζανίας στην Αφρική. Τα απολιθώματα ανθρώπινης βάδισης στην Κρήτη έγιναν πάνω σε μια αμμώδη ακτή, ενδεχομένως στο δέλτα ενός μικρού ποταμού, ενώ εκείνα στο Laetoli έγιναν πάνω σε ηφαιστειακή στάχτη.

Την περίοδο που έγιναν τα απολιθώματα στην Κρήτη, που είναι γνωστή ως ύστερο Μειόκαινο, η έρημος της Σαχάρας δεν υπήρχε ενώ η Κρήτη δεν είχε ακόμα αποκοπεί από την υπόλοιπη Ελλάδα κατά συνέπεια δεν είναι δύσκολο να δει κανείς πως οι πρώτοι hominins είχαν ένα ευρύ φάσμα εξάπλωσης στην νότιο-ανατολική Ευρώπη, όπως και στην Αφρική αφήνοντας έτσι τα αποτυπώματα τους σε μια μεσογειακή ακτή, που κάποια μέρα θα αποτελούσε τμήμα του νησιού της Κρήτης

Αξίζει ν αναφέρουμε πως στη διεθνή ερευνητική ομάδα συμμετείχαν από την Ελλάδα δύο επιστήμονες, ο έφορος Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας Αθανάσιος Αθανάσιου και ο υπεύθυνος Παλαιοντολογίας και Γεωλογίας του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης Χαράλαμπος Φασουλάς.

Πηγή: Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης , ScienceDaily

Πηγή: http://cretablog.gr